Bloed
"Ik heb een kras! Met bloed!" gilt Hieke wanneer ze de keuken binnenkomt. Ze stond bij haar speelgoedkast op een krukje om te kijken of helemaal bovenin misschien nog een leuk speelgoedje lag. Maar dat was natuurlijk niet zo.
Er zijn gewoon geen speelgoedjes zo leuk als Pop Miep.
En net toen ze op haar tenen op het krukje ging staan om nog net iets beter te kunnen kijken, toen gebeurde het. Opeens was het krukje er niet meer. Hieke gilde en gilde, en ze viel, helemaal van hoog daarboven...bam!...op de vloer. En nu heeft ze een kras op haar voet, met bloed.
Hieke's moeder kijkt naar de voet met de kras.
"Waar zit die kras dan?" vraagt ze.
"Bij het bloed natuurlijk!" snikt Hieke.
Haar moeder kan niets vinden. Ook dat nog. Nu moét Hieke nog wel een keer kijken.
"Daar!" wijst ze snel en kijkt gauw weer de andere kant op.
"Wil je er een kusje op?" vraagt haar moeder.
"Ja, en jodium."
"Zit er ook een splinter?" vraagt Hieke angstig wanneer haar moeder een kusje op haar voet geeft.
Haar moeder zegt:
"Geen splinter."
Maar het voelt alsof er wel tien zitten. Hele grote die er nooit
meer uitgaan.
Alles gaat mis, denkt Hieke. Overal heeft ze pijn en haar voet is helemaal kapot met bloed en splinters. En ze heeft alleen maar stom rot speelgoed.
Ze leunt tegen de dikke buik van haar moeder. En huilt en huilt.